نوعی اختلال خفیف

اختلال به یسری علائم گفته میشه که در روند عادی زندگی وقفه ایجاد کنه. البته ویژگیهای دیگهای هم داره که خیلی مورد علاقه من نیست. اختلالی که هنوز برام وقفه ایجاد نکرده یه دو قطبی خیلی خفیفه که زندگی باهاش مثل زندگی با یه درد دندونه. یه روز پا میشی میبینی دندونت درد میکنه، یه هفته هم میبنی اصلا درد نمیکنه، یه روز کاریش نداشتی و هر چی بخوری درد نمیگیره، یه روز کلی بهش زبون زدی و با یه لیوان اب درد میگیره، علامت من این شکلیه.

من دارم به این که به کسی اهمیت بدی و براش تلاش کنی و طرف مقابل هیچ نیازی به این کار نبینه یا این کارو به طریقی انجام بده که به درد عمش بخوره عادت میکنم. شما میتونی دوتا به اصطلاح ادم دورت نگهداری داری و بهشون اهمیت بدی و بقیه کارهاشون رو ایگنور کنی یا اصلا کسی دور و برت نباشه که بخوای ایگنور کنی. مسئله اینه که من یه روزهای تو فاز شیدایی هستم و میتونم همچین چیزی رو تحمل کنم ولی یه روزهایی هم افسردگی شدید دارم و همچین باری برام زیادی سنگینه. اینه که شروع میکنم به پاچه گرفتن. من حتی تو خواب هم دارم با بقیه دعوا میکنم. تو خواب با خواستگار دوستم که هنوز یه بار هم ندیدمش دعوا میکنم. حس میکنم همه چی زیادی برام سنگینه و این که میبینم انگار بقیه مشکلی ندارن بیشتر اذیتم میکنه. قبلا این چیزها به ذهنمم نمیرسید چه برسه به این که بخوام براشون توجیه و راه حل پیدا کنم.