جاده نوشت

پس از کسب موفقیتهای عظیم در عرصه علمی اینک بعد از سه ماه رهسپار دیار خود هستم. مریضی داشتم که سهم خودم، مال خودم و ارث خودم بود. صفر تا صد امور مربوطه را انجام داده و از سه دندان باقی مانده در ان فک کذایی دو عدد را خارج نمودم و با این که طبق تشخیص من بخیه نیز لازم بود، وی دست دردنکنهای گفت و رفت. قبل از وی مریضی را بود بس رعنا که نقشهها برایش داشتم ولی تنها اجازه پیدا کردم شرححال مختصری گرفته و صحنه را ترک کنم. حتی اجازه نیافتم بیحسیای نثارش کنم چرا که از اشنایان مسوولین دانشکده بود. حین این که منتظر مریض اول پاراگراف بودم ناگهان با پیکر بیجان مریض رعنا روی یونیت مواجه شدم . یقه استاد را گرفته و گفتم: مریضمو که دزدیدی، چطور دلت اومد بکشیش؟ خودم ازش شرححال گرفتم، حالش خوبِ خوب بود که. چرا اخهههه؟؟ استاد که به سان عارفان به حرف زدن و از همه مهمتر مفهوم حرف زدن عادت ندارد چیزی زیر لب گفت. از روی موقعیت تشخیص دادم که مریض نهار نخورده و دچار افت فشار شده بود که البته با توجه به ماه مبارکی که در آن هستیم کاملا طبیعی است. شما یا روزهای یا باید از گرسنگی دراز به دراز بیفتی. امتحانی را نیز پشت سر گذاشتم که همه از فراموش کردن مطالب حین پاسخ دادن نالان بودند. من اما با میانگین خواب چهار ساعت در هفته گذشته پاسخها را کاملا به یاد داشتم ولی بعدا مشخص شد که اشتباه به یاد داشتم و با کم خوابیدن به گور خودم خندیدم. دوستانی نیز التماس تقلب داشتند. انها را گفتم شما خود مجاور جونده کتاب نشستهاید، مرا به چه خواهید؟ پاسخ امد او بلد نیست تقلب کند. گفتم من نیز که میدانم چطور تقلب کنم چیزی برای ترنسفر ندارم. فی الجمله نعرهها زندند و برگههای امتحانی جر دادند.

+

+

حالا یکم خودمونیتر... نمیدونم تو زندگی قبلیم با هفت جد قبلیم اینجوری حرف میزدم که الان اینجوری مینویسم؟ خلاصه که سالبالایی به این پررویی ندیده بودم. بعد از امتحان منو گیر اورده میگه چرا بعضی سوالها تو جزوه نبود. همین که جزوهها رو بهت دادم و تازه خودکار عزیزمم بهم پس ندادی باید بندری برقصی :|